AliciaG

Isabel Coixet, último Goya á mellor película, levará ao cine a histórica voda de Marcela e Elisa, contada por AliciaG hai dous anos

0

Isabel Coixet, gañadora do Goya á mellor película na última edición dos premios do cine español, anunciou hoxe que fará unha película sobre esta fermosa historia que contou #AliciaG en abril do 2016: a de Marcela e Elisa, as dúas mulleres que casaron pola Igrexa no ano 1901, hai xa 117 anos. Esta cerimonia, que nunca foi anulada, tivo lugar un século antes que a das holandesas Anne Marie Thuss e Helene Faasen, que pasou á historia da humanidade como a primeira entre mulleres oficiada legalmente. Pero non é certo: a de Marcela e Elisa foi en realidade a primeira voda homosexual con constancia no rexistro… e, ademais, pola Igrexa.

Por iso, en homenaxe a elas e por agradecemento a Coixet, reproducimos hoxe o artigo publicado aquí o 6 de abril de 2016.

Estes días fai 15 anos da primeira voda entre dúas persoas do mesmo sexo, celebrada en Amsterdam uns meses despois de que o Goberno holandés aprobara a lei que permitía que persoas do mesmo sexo puidesen contraer matrimonio. Fronte á estatua de Spinoza, o pensador holandés máis importante, Anna Marie e Helene convertéronse así en muller e muller. As primeiras da historia, din.  Dous anos despois, Bélxica converteríase no segundo país do mundo en legalizar os matrimonios igualitarios. España foi o terceiro.

Pero o certo é que nin en Holanda nin en Bélxica: a primeira voda homosexual con constancia rexistral tivo lugar en Galicia, e máis concretamente na cidade da Coruña, na parroquia de San Xurxo. Ocorreu recentemente iniciado o século XX, no 1901, hai xa 115 anos.

Aínda que a voda entre as holandesas Anne Marie Thuss e Helene Faasen, celebrada en Amsterdam o 1 de abril de 2001,  pasou a historia da humanidade como a primeira entre mulleres oficiada legalmente, o certo e que as galegas Marcela e Elisa, mestras en Dumbría, se lle adiantaron en 100 anos.

Coñecéronse con 18 anos, cando estudaban na escola normal da Coruña, e casaron con 32. A súa voda, á parte dunha aparatosa odisea antes, durante e despois,  foi una bomba en Galicia e en España, un feito de rebeldía sen precedentes. Para que estas dúas mestras puidesen casar, Elisa transformouse en Mario, un náufrago do que tomou prestado o nome e parte da súa historia.  Así, un bo día Elisa tomou a identidade dun primo dela oportunamente resucitado para a ocasión, anos despois de ser tragado polo mar. Desapareceu un tempo para volver convertida nel. Incluso bautizada co seu nome. E foi así como Marcela e Elisa, agora transformada nun Mario de pelo curto e traxe,  deron o si quero na igrexa de San Xurxo, diante do cura Cortiella.

Pero pasado un tempo, os seus veciños e este párroco (debido sobre todo ás murmuracións dos primeiros) descubriron o engano, que pasou de ser unha cubillada a ocupar portadas na prensa galega, primeiro, e na española a continuación. Como consecuencia de todo iso,  Micaela e Elisa foron denunciadas, excomungadas, perseguidas e ata encarceradas.  Acabaron fuxindo do país. Primeiro ao Porto,  onde se repetiron as persecucións a instancias das autoridades españolas e o cárcere, e a continuación á Arxentina.

Pero, que pasou co seu matrimonio? Pois nada, porque nunca foi anulado nin relixiosa nin rexistralmente, de tal xeito que continuaron casadas ata a morte de Elisa, ao parecer en 1909 e por suicidio.

Así pois, e aínda que fose con algún truco, Marcela Gracia Ibeas e Elisa Sánchez Loriga casaron (e pola Igrexa!!) o 8 de xuño de 1901, un século antes de que Holanda aprobase a primeira lei do mudo que lles permitía casar a persoas do mesmo sexo e 95 anos antes de que España autorizase os matrimonios homosexuais.

Dúas galegas e non dúas holandesas son, polo tanto, as primeiras mulleres da historia en casar legalmente. Con algunha trampa, si, pois os tempos eran outros, pero casar casaron e casadas quedaron.

A fermosa e tráxica historia de amor de Elisa e Marcela foi investigada e publicada polo profesor Narciso de Gabriel nun libro que leva por título ‘Elisa e Marcela, máis alá dos homes’. Esta é a portada:

E logo, qué pensas?